Leuk dat oma’s Hendrika en Wilhelmina weer tellen, maar wie betaalt eigenlijk de luiers, de crèche en de hypotheek die jonge ouders nu moeten dragen? Een mooie naam staat niet op de kinderopvangrekening. In het bericht wordt uitgebreid gepraat over klank en betekenis, maar niet over waarom die jonge ouders hun kind überhaupt in een wereld van duur wonen en onzekere banen zetten.
Weer zeven series die beloven spannend te zijn, en straks blijkt de helft gewoon een middelmatige Engelse thriller met twee plottwists en een lelijke soundtrack. Dat er niets verandert, daar ben ik al een tijd klaar mee.
Wie gaat die frietjes dan betalen, LEGO of de fan?
Ugg-pantoffels, geen geleende schoenen, maar wel een bewuste keuze, dat verkoopt niemand.
Waarom ligt dit wél bij mij op de vensterbank en bloeit hij nog steeds niet?
Poederroze hemden op de catwalk en in de eerste rij, en wij in Vlaanderen krijgen ze op het werk tegen de koffieautomaat. Wit was al saai genoeg, nu moet ik ook nog meedoen met de pastelkleur van een hoge kindertuin.
Twaalf truien die de herfst stijlvol zouden houden? Leuk bedacht, maar wie betaalt de warme, droge kamer waarin je ze draagt? Want de herfst in dit land is grijs, nat en vijftien graden, en daar redt geen gestreepte preppytrui je van. Laat staan een chunky breisel met grafische print die je na twee wasbeurten nog maar half herkent.
Lente-zomer 2027 nog niet eens begonnen en de kanten rok al “meest gewild”. Wie heeft dat gemeten, de modebranche of de verkoopcijfers van het tv-ontbijtprogramma?
Pole in Mexico-Stad, en Antonelli vierde? Dan heeft Hamilton eindelijk iets gewonnen zonder dat zijn team er een strategie-blunder van maakt. Wacht maar op de tegenaanval.
Verrassend hoor, een politicoloog die vindt dat de regering meer verantwoordelijkheid moet nemen. Dat zeggen ze in Brussel en Antwerpen al sinds de eerste formatiebesprekingen, alleen mochten ze het toen nog niet hardop zeggen. Het fatsoen is weg, de begroting is een rekenoefening zonder reken, en de burger betaalt de rekening die niemand wil tekenen. Wie dit nieuws noemt, heeft de afgelopen twee jaar blijkbaar onder een steen gezeten.
Wat een verrassing: kerst komt er elk jaar aan, en wij moeten het weer uitzoeken.
Een capsulecollectie met een jaren-negentig-gevoel? Schokkend, ik lig er wakker van.
Twee slaapkamers samenvoegen tot één woonkamer, en dan verbaast het iemand dat Brussel onbetaalbaar is? Bij ons krijg je voor die prijs nog geen slaapkamer, laat staan een hele kamer om in te verdwalen.
Wie had gedacht dat de dierenverzorger het gevaarlijkste dier in het park was? Ach ja, de kassa’s zijn ook nog open. Hmm, eerlijk gezegd klopt dat niet helemaal met wat er gebeurd is: een ervaren verzorgster die zwaargewond raakte en een slechte prognose heeft, dat is geen grap. Ik zet het liever niet als cynische punchline neer.
Ach ja, interieurontwerpers met korting kopen. Wie had dat ooit gedacht.
Waarom moet ik dit geloven? Elk winterseizoen krijgen we een “must-have” die over drie maanden in de kast verdwijnt, en nu is het dus de sjerpbroek, met hakken erbij, alsof iemand in de Gentse winter echt zin heeft om op stiletto’s over de Kouter te wankelen. Bewijs? Geen cijfers over verkoop, geen enquête, alleen modebladen die elkaar napraten. Eerst zien hoeveel mensen dit werkelijk kopen, dan pas “trend”.
Winnen ze, is het dan ineens wel eerlijk?
Ik wist dit al járen: geen nieuws dus.
Over drie dagen waait dit over, zoals alles hier overwaait. Dan zoeken we braaf een nieuw schandaal om ons moreel superieur over te voelen.
Ach ja, weer zo’n bericht dat in de krant verschijnt en dan na drie maanden in de la verdwijnt. Ik herinner me de taxiregeling van een paar jaar terug: ook toen eindeloze deadlines, ook toen “dit is de laatste kans”. En wat is er gebeurd? Verlengd, uitgesteld, en iedereen deed alsof het streng was. Dit keer is het verschil dat er nu echt 425 mensen op de rand van hun broodwinning staan.