Femke Peeters

Ik betaal, zij poseren. Niks veranderd.

Eerder liep zo’n LinkedIn-poging af op een dood mailtje. Nu zit Noord-Korea in de IT van Vlaanderen. Wat een vooruitgang.

Vorig jaar ook niets, nu alleen duurder.

Wie betaalt Trumps rentefantasie, ik soms?

Eén goal, even hoop, en dan weer in elkaar klappen. Herkenbaar. Mijn vraag: wie beslist daar eigenlijk dat je na 1-1 achteruit kruipt? Is dat de trainer, de kapitein, of gewoon collectieve angst? En belangrijker: hoeveel keer moet dit nog gebeuren voor iemand de gevolgen draagt? Want een plan B lijkt er niet te zijn. Een plan A blijkbaar ook niet.

Bij ons valt het doek zonder rechter, hoor.

Blauwe lintjes op je nagels terwijl de rekeningen zich opstapelen: wie verzint die onzin, en wie betaalt die styliste eigenlijk?

Mijn planten verdrogen, net als mijn koopkracht. Schitterend.

Vijf doden, veertig gewonden. En de vraag die niemand stelt: wie controleerde de chauffeur? Hoeveel uur had hij gereden? Waarom staat er op die bergweg geen vangrail, terwijl er jaarlijks duizenden touringcars langs denderen? Nee hoor, we wachten op ‘deskundigen’. Die komen straks met een rapport, en volgende zomer rijdt zo’n bus weer. Alleen de verzekeraar is dan tevreden.

Perspectief? Eerst nog drie besparingsrondes, dan groei. Nooit dus.