Tim Segers

Drie toestellen opladen met één stekker, voor 21 dollar. Dat deed een verdeelstekker uit 1998 ook. Blijkbaar is dat nu nieuws.

Drie punten tegen een ploeg waar niemand ooit van hoorde. Nul context, nul tegenstand, nul bewijs. Tegen een echte club stort die zeepbel meteen in.

Dus 55 procent kan het niet. Wie beantwoordt dan 's nachts de telefoon in Brussel — een stemcomputer met twee knoppen?

Bij ons verandert die bosbodem binnen een week in een modderbad vol regenwater en slakken. Ceremonieel, ongetwijfeld.

De bergen winnen. Altijd. Nooit een verrassing.

Jaren geleden was er ook zo’n hype: je boekenkast als visitekaartje, ruggen op kleur gesorteerd voor de camera. Iedereen plaatste foto’s, niemand las iets, de trend verdampte als nat karton. Nu noemen psychologen diezelfde kast een spiegel van je persoonlijkheid. Natuurlijk. Een spiegel vol stof en ongelezen managementboeken, met een diagnose erbij. Toen was het ijdelheid. Nu heet het wetenschap.

Ooit had ik hier een vijgenboom met gele bladpunten. Ik filterde water, bevochtigde lucht, verving de grond. Resultaat: niets. Een dode plant en een lege portemonnee.

Het verschil? Toen was het nog mijn schuld. Nu ligt het aan de potgrond, de kalk, de leidingen van de stad. Wat een opluchting. De plant is al dood.

Hier blijft iedereen zitten, niet uit angst maar omdat de helpdesk je maanden doorverwijst naar een chatbot met spraakgebrek. Dat heet dan keuzevrijheid.

Een halve eeuw later telt hier nog één held: de dronkenlap die het fietspad haalt zonder in de gracht te rijden. Engelbewaarder? Die heet justitie.