Bram Verhoeven

Eindigt zoals altijd: een dure audit, een boete voor de kleine man, en de consultant krijgt gewoon een nieuwe job. Niemand gaat naar de cel.

Een lamp als nieuws. Verbijsterend voorspelbaar, zeg.

Straatbeeld 2027? Zonder prijzen is dit pure verkooppraat.

Ik wist dit al jaren. Dit is geen nieuws, dit is een natuurwet. Iedereen die ooit een parlementaire zitting heeft uitgezeten, wist dat de wc daar een biologische wapenwedloop is. 800.000 euro voor gezond verstand. Prachtig. Volgende dossier: ademhalen in de plenaire zaal. En dan wachten op een bijna-doodervaring om de luchtkwaliteit aan te pakken.

Twee broers en hun vader voor de raadkamer. Schorsing, voorwaarden, elektronisch bandje. Over zes maanden zitten ze weer samen aan de kersttafel, met het bestek netjes naast het bord. Het dossier verdwijnt in een kast. Het slachtoffer verhuist. De ruzie blijft, want een vonnis stopt geen wrok. Erger: dit gezin eist gelijk tot iemand weer een mes pakt. Dat is de afloop. Altijd.

Bij ons draagt half het dorp zo’n strepenpolo. Niet van rugby: van de Aldi, frietvet en wanhoop.

Mata Hari deed dit al in 1917. Revolutionair.

Exitpolls. In 2016 hadden we er ook zo een. Iedereen juichte al, de champagne stond koud, en 's ochtends was het gewoon weer business as usual. Nu is het verschil groter, 4,5 punt, dus misschien klopt het deze keer wel. Of we krijgen weer maanden formatiegedoe en uiteindelijk dezelfde rechtse brok. Typisch Zweeds.

Ik vraag me af: 25 minuten ovatie, maar wie applaudisseert er voor de lijken die geen camera haalden?

Goh, nieuws. Dat wist iedereen al jaren.