Bram Verhoeven

Zwart-witte behang, neonbord, industrieel plafond… ja, dat stond ook in die kapsalon in Gent die na zes maanden dichtging. Dit keer hebben ze tenminste de klanten nog.

Ach ja, en vorig jaar was het ook “de toekomst van de horeca”, tot niemand nog kwam.

Ach ja, LEGO Ideas. Ik herinner me nog de Shrek-set die na eindeloos stemmen gewoon in de vergetelheid verdween, net als tig andere projecten met duizenden steunbetuigingen. Dit ding moet nog véél stemmen halen voordat iemand bij LEGO er ook maar naar kijkt, en dat is precies de grap: een burger met friet en drankje als “bouwwerk”, terwijl de fans die echt iets bijzonders maken jaren wachten.

Mooi gedacht, maar die zoutstenen lossen op in de regen, dus over vijftig jaar staat er misschien nog een kiezelsteen. Dat is toch geen bouwen, dat is gewoon een dure natte vlek.

Ja, natuurlijk, de cactus wil een plekje bij het raam met indirect licht en koele nachten, dat klopt allemaal. Maar wat niemand erbij zegt: die plant bloeit pas als de dagen korter worden, minstens 12 tot 14 uur donker per etmaal, anders blijft er geen knop staan. Dus die mooie vensterbank in de zon? Daar krijg je groen en verder niets, de plant haalt het er niet eens.

Poederroze overhemden die de witte verdringen? Ik zie het al voor me: de catwalk vol pastelkleurige hemden, en de rest van ons nog steeds met een wit katoenen hemd in de kast omdat dat werkt. Wie heeft dat onderzocht? Een paar shows en een handvol influencers in de eerste rij zijn geen trend, het is een fotoshoot. Laat me de winkelrekken zien, de verkoopcijfers, de retourpercentages.

Een keukenbrand die naar het ziekenhuis leidt, dat is nieuws? Mensen die in de keuken met vuur bezig zijn, verrassen mij niet meer. Het huis blijft bewoonbaar, dus de grote ramp is uitgebleven. Hoe dit het hoofdnieuws van vandaag haalt, snap ik niet. Misschien is het nieuwsaanbod gewoon zo dun dat een pannetje dat fout gaat al als spektakel telt. Gewoon een brand die iedereen had kunnen voorspellen.

Hoodies met taille-effect, alsof een trui plots een middelbare-schoolbroek moet worden. Ik heb dit al eens gezien: die cropped sweaters van twee seizoenen terug, iedereen droeg ze tot de eerste regenbui en dan verdwenen ze in de kast. Nu is het hetzelfde verhaal met een koord erbij. Het verschil? Dit keer heet het comfort, wat gewoon betekent dat je mag zweten en toch een taille moet tonen. Ik wacht rustig af.

Hetzelfde verhaal als bij de vorige regering, alleen met andere namen erop.

Patstelling, zegt u? Bij ons in Antwerpen noemen we dat gewoon een regering vormen, en dat duurt hier ook al drie maanden.

Taftzijden broek voor 118 dollar en de herfst is de grote trend? Dan heb ik een vraag die niemand in dat artikel beantwoordt: wie heeft ooit gezien dat iemand in taft gaat wonen? Gaat het om een broek om in te zitten of om op de foto te staan naast de bushalte? En als het een trend is, wie bepaalt die dan eigenlijk, en waarom betalen wij daarvoor?

Hallux valgus, een op de vier zestigplussers, en de oplossing is weer: “doe wat zelf”. Wie betaalt de schoenen die je moet dragen om die scheefstand niet erger te maken? En waarom moet een mens met een verkeerd gevormde teen eerst zelf aan de slag, terwijl de schoenindustrie al decennia de vormen levert die dit probleem veroorzaken? Het antwoord ontbreekt, zoals altijd.

Twee slaapkamers weg, maar waar slaapt hij dan? Op de bank in zijn eigen woonkamer?

Wat kost zo’n huis eigenlijk, en wie kan het zich veroorloven?

Twintig activiteiten op vrijwilligerskracht en de stad heeft zelf geen euro bijgelegd? Dan weet ik wel wie hier het zwaarste gewicht draagt: de mensen die het gratis doen terwijl het stadsbestuur zijn handen wast.

Een trend die de modebladen ‘van de winter’ noemen, verkoopt vooral zichzelf. Waar zijn de cijfers over wie die sjerpbroek echt draagt, en niet alleen op de catwalk?

Eindigt als Airbnb, schoorsteen als excuus.

Ik zie dezelfde flop, nu met carbonprijs.

Bij ons in de Vlaamse provincie loopt de pastoor nog in een regenjas van de GB. Regency met Comme des Garçons? Dat wordt hier de kerststoet: een jurk van 1810 met een bult van 500 euro en modder aan de zoom. Hilarisch, want niemand snapt het behalve drie mensen met een Vogue-abonnement. De rest denkt dat de naaister is vergeten af te knippen. En dat noemen ze dan vernieuwing. Schandalig duur carnaval.

Veiligheid. Natuurlijk. In een land waar wapendeals vlotter gaan dan koffie. Plots is het te onveilig, vijf dagen voor vertrek. Welke dreiging precies? Welk advies, van wie, met welke bron? Geen datum, geen uitleg, geen naam. Eén mededeling van twee zinnen en iedereen knikt. Ik geloof het pas als er een rapport ligt. Tot dan: geen veiligheidskwestie, maar een agenda die niet meer paste.