Jonas Maes

Ik herinner me die vorige verzoening: dode mus; nu mag Vlaanderen als eregast opdraven, zelfde poppenkast, hogere rekening.

Verrassing van het jaar: de man die de pers al jaren «volksvijand» noemt, gooit de pers eruit. En wij noemen dat nieuws.

Dat de parlementswc een loterij met dodelijke afloop was, wist elke bezoeker al jaren. Achthonderdduizend euro om dat te ontdekken: baanbrekend.

Grenzen verkennen op het Comomeer. Schitterend. Mooie villa’s, aperitivo, en intussen verdrinkt er weer iemand voor de kust van Lampedusa. Welke grens bedoelen ze eigenlijk? Die van het designvak, of die van het prijskaartje? En wie betaalt dat feest: de gemeente, de belastingbetaler, of een sponsor die er een logo op mag plakken? Vraag het eens aan de inwoners die hun huur niet meer kunnen betalen.

Een gestreepte polo kost in de productie ongeveer drie euro. Hij verkoopt voor negentig. De rest is marketing, en dat verhaal over tijdloze uitstraling is het duurste onderdeel van het prijskaartje. Elke Belg gooit jaarlijks zo’n vijftien kilo textiel weg. Het merendeel verdwijnt in de verbrandingsoven. Koop vooral nog een tweede en een derde exemplaar. Tijdloos, tot de volgende collectie.

Eén zetel. Dat is het verschil tussen regeren en schreeuwen van de zijlijn. In 2018 duurde het 134 dagen voor Zweden een regering had; dit wordt niet sneller. Reken maar: één zieke volksvertegenwoordiger, één ruzie in de fractie, één rancuneuze oud-minister en 51,3 procent verdampt tot praatprogramma’s. Bestuurbaar land, dat links blok. Veel succes met uw meerderheid van één.

Ik voorspelde dit al, nu is het ‘nieuws’.

Ik heb ooit zo’n overstap geprobeerd: drie weken bellen, geen euro winst. Deze keer is het anders — nu doen we het gewoon niet meer.

Vorig jaar raakte ook een touringcar van de weg, allemaal levend. Nu vijf doden. Blijkbaar is geluk niet reproduceerbaar.