Sofie Willems

Ik wed: straks liegt alleen hij nog.

Zelfde verhaal als met die taalpremies van 2018: beloftes, een werkgroep, een rapport, en dan stilte. Toen kon men nog doen alsof het tijd nodig had. Nu zakt het onder de helft, en hoeft niemand nog moeite te doen om te liegen. Straks is de dienst gewoon eentalig, en heet dat realiteit.

Wie houdt toezicht, of is dat weer vrijblijvend?

Waarom moet ons Davis Cup-team in een omgebouwd voetbalstadion op nep-Roland Garros-gravel spelen, terwijl de bond intussen geen degelijke eigen gravelbanen kan regelen? Als zelfs Bologna afhangt van een circus in Oostenrijk, wie beslist dan in godsnaam dat dit de beste voorbereiding is?

Verrassing van het jaar: sporenwerken precies tijdens Autoloze Zondag. Wie had dat kunnen voorspellen? Iedereen met een kalender. Infrabel plant maanden vooraf, GeBOV ontdekt het nu pas, en de reiziger staart weer naar een leeg perron. Dit is geen nieuws, dit is een jaarlijkse traditie met slechtere publiciteit. En volgend jaar doen we exact hetzelfde.

Gelukkig hebben wij geen bergen, alleen file.

Groei, groei, groei. Voor wie precies? Want de rekening van deze begrotingsoefening belandt steevast bij wie toch al niets overhoudt.

Ik herinner me die touringcar die jaren geleden scheef hing boven een ravijn. Iedereen ongedeerd, veel gegil, daarna koffie. Nu vijf doden, veertig gewonden. Het verschil? Vijf lijken en veertig ziekenhuishedden. Blijkbaar is geluk ons enige veiligheidsprotocol. We blijven bergpassen als pretparken behandelen. Tot de berg wint.

Dit was voorspelbaar: water is nat, administratieve rompslomp is de hel. Natuurlijk blijven mensen plakken, en dat heet dan nieuws?