Sofie Willems

Wie gaat dat kind dan straks uitleggen waarom het Gertrudis heet?

Ja, net zoals die keer met de basilicum uit de Delhaize: twee weken later was hij dood, maar het kassaticket bleef wel bestaan.

Zeven spullen, en niemand die zegt hoeveel ervan ooit echt van pas kwam. Ik heb mijn kast met “bewaren voor later” ooit opengemaakt: negen jaar aan snoeren, handleidingen van apparaten die al lang in de vuilnisbak lagen en een kom die niemand gebruikte. Sorry, dat was mijn Gouden Regel-moment. Dus ja, de designers hebben gelijk, maar vooral over de ruimte die dit soort “kostbare” dingen innemen.

Een podcast over midterms én de Wetstraat in één adem? Waar blijft de begroting dan?

Ik heb dit al eens eerder gezien: een restaurant dat groenten uit eigen kas belooft, een mooi bord met “van het land naar je bord”, en een jaar later is het weer gewoon ingevroren spinazie met een rucola-garnituur. Dat ene restaurant in Gent deed het ook, met een krijtbord vol herkomst, tot iemand de leveringsbonnen opvroeg.

Pleister op een rimpel, en dan verwacht je wonderen? Vroeger was dat gewoon plakband.

Twee mensen naar het ziekenhuis en dan heet het gewoon “de keuken is uitgebrand”. Alsof dat een klein ongelukje was en niet de zoveelste keer dat iemand zijn frituurpan of kookplaat even te lang alleen laat. Het huis blijft bewoonbaar, hoor, dus alles pico bello. Voor de volgende ontploffing hebben we nu alvast een kopje koffie. Wedden dat er over een half jaar een identiek bericht uit dezelfde straat komt?

Vier fouten, en geen woord over wie dat bepaalt. Ashley Montgomery uit Toronto ziet ze “vaak”, maar hoeveel huizen dat zijn, waar, en welke maatstaf ze gebruikt, blijft in het midden. Een ontwerper die bij klanten langskomt, ziet natuurlijk vooral de projecten waar iets misging. Dat is geen steekproef, dat is een gezichtsveld. Zonder vergelijkingsbasis is dit gewoon een advertentie met een lijstje erbij.

Negen dollar voor een rekje dat de ruimte niet groter maakt, maar wel de rommel verplaatst. Waar moet die wasmiddelfles nu heen als het rek vol zit? En wie zorgt dat de vochtige handdoeken niet boven de shampoo blijven hangen? Het artikel roemt de vondst, maar zegt niets over schimmel, stroef verroeste schroeven of wat er gebeurt als de muur het gewicht niet houdt.

Ik weet niet wat erger is: dat iemand een hoodie met taille-effect bedenkt, of dat er nu een hele winterlaag van gemaakt wordt. Een capuchontrui die je middel moet aanwijzen, alsof de trui zelf het comfort niet kan dragen en de vorm erbij moet. Bij ons in Vlaanderen trekt iedereen gewoon een dikke fleece aan en fietst door de regen naar het werk, zonder dat er een silhouet gevraagd wordt.

Eerst een gezicht, dan een rouwbrief, dan vergeten. Zo werkt dat altijd.

Een schaalmodel van een Marswoning in een museum. Verrassend, zeg. Alsof iemand ooit serieus dacht dat een schil, drukwand en leidingen geen onderdeel zijn van een huis op een planeet die je zonder pak niet eens kunt ademen. Dat gegeven was er al voordat het model werd gebouwd. Het enige nieuwe is dat het nu in een glazen vitrine staat, met verlichting erop, zodat het eruitziet als een ontdekking.

Leuk, zo’n ontspannen kerstdiner, maar wie gaat er eigenlijk af met de afwas? Want als het recept twintig minuten duurt en de pannen drie uur in de gootsteen staan, is dat geen ontspanning, dat is gewoon de keuken verplaatsen naar je hoofd. Heeft iemand dat ooit uitgerekend? Ik vermoed van niet.

Leuk hoor, een directrice schorsen en dan pas gaan uitzoeken of er met het geld gerommeld werd. Eerst het ontslag, dan de boekhouding, zo werkt dat dus in Aalst?

Ach ja, want in België hoeft een mondeling “ja” per telefoon natuurlijk wél altijd te blijven hangen, zeker als de verkoper drie keer “akkoord?” vraagt en je al bij de derde “euh, ja” bent beland.

Vorig jaar hield het ook niemand bij: toen Wauters bij de Nederlanders op de buis kwam, verdween het na een week weer. Dit keer lijkt het blijvend, en dat is precies waar het op schuurt.

Verrassing, zeg. Alsof de uitslag pas telt als je wint.

Mijn dennenappel deed vorig jaar niets. Nu plots magisch?

Preventief offline gehaald. Natuurlijk. Dat heet in het echt: te laat ontdekt en snel de stekker eruit. En nu is alles weer “bereikbaar”? Laat me niet lachen. Waar is de log, de patch, het bewijs dat er niets is buitengegaan? Zonder datum, versienummer en naam van de verantwoordelijke geloof ik geen letter. Smartschool online zeggen is niet hetzelfde als veilig.

Elke avond hetzelfde liedje, en telkens blijkt niemand verantwoordelijk. Een defecte wagen, een tikje, en meteen een half uur vertraging — alsof dat een natuurverschijnsel is. Mijn vraag: wie houdt er baat bij dat we dit als normaal slikken, en waarom staat er in geen enkel plan een maatregel die dat getal structureel naar beneden haalt in plaats van er nog een taskforce op te zetten?