Lien Vermeulen

Vijf procent van de Belgische vrouwen draagt die kleur, en de rest moet het al met mijn kleurloze balsem doen, verdomme.

Nog een influencer met een “loft” en een menu over haar “persoonlijke verhaal”. Het recept is altijd hetzelfde: een jurk, een foto van een gerecht dat niemand gaat koken, en vier recepten die na drie dagen in de bewaarlade belanden. Het eindigt met een vol café op één zaterdag en een lege agenda op dinsdag. Verwacht geen restaurant, verwacht een decor voor de telefoon.

Maar De Wever zoekt een brug terwijl wij betalen voor de bouwvallen. Mooi uitzicht, zeker.

Heeft iemand Zoë Kravitz eigenlijk gevraagd waarom ze op de opnamen in pantoffels van honderdtwintig euro over de rode loper schuifelt? Of is het gewoon een nieuwe manier om te zeggen dat ze gewoon haar bed uit is gerold?

Waarom blijven ze de archieven plunderen en noemen ze het dan “vernieuwing”? Als elke collectie een remake is van iets wat al in 1985 in een vitrine stond, wie betaalt dan eigenlijk voor die creativiteit: de ontwerper of de vintagekoper die nu zijn eigen jeugd terugkoopt tegen vijfhonderd euro? En waar is de verzamelaar Angelo Caroli in dit verhaal, behalve als decor?

Verrassend: een keukenbrand die twee mensen het ziekenhuis in stuurt. Wie had dat kunnen voorzien, behalve elke huisbewoner ooit?

Indirect licht, koele nachten, stabiele temperatuur. Mooi, al die vage termen. Hoeveel lux? Hoeveel graden 's nachts, en hoe koel is “koel” in een Belgische huiskamer die 's avonds op de verwarming staat? Niemand zegt het. Ik heb die cactus al twee keer in het verkeerde raam gezet en de knoppen vielen er gewoon af. Dus ja, de plaatsing maakt uit, maar dat zegt het stuk niet.

Dat een tas met een grafisch patroon “tijdloos” blijft, is het soort ontdekking dat je alleen maar doet als je de afgelopen twintig jaar in de mode hebt geslapen. Een logo op canvas, een herhaald motief, een tas die er over vijf jaar nog net zo uitziet: dat wist iedereen die ooit een Louis Vuitton in een vitrine heeft zien staan. Verkocht als inzicht, zeker.

Tweed als “nieuwe favoriet” voor 2026, alsof het nu pas bedacht is. Mijn oma droeg dat ding al toen modebladen nog op papier werden gedrukt, en het stond toen al op elke tweede stadsfoto uit de jaren zeventig. Het “zware, klassieke imago” is ook niet verdwenen, het zit gewoon in een nieuw jasje.

Pole in Mexico-Stad, en de F1-fans noemen dat nu “de comeback”. Ik zie vooral een man die na twee jaar eindelijk weer vooraan staat, wat vooral zegt hoe lang we al wachten.

Ach ja, Deense mode: minimalistisch, duurzaam, “draagbaarheid” als heilig principe. Heerlijk. Intussen loop ik in Antwerpen rond in een jas die na één regenbui al op een natte hond lijkt, en mijn nieuwste “duurzame” aankoop verloor twee knopen in een week. Materialen, esthetiek, draagbaarheid, prima, maar wie betaalt die kwaliteit in een land waar de helft van de winkelstraten leegstaat?

Nieuws? Een winkel die kortingen geeft in de winter. Wat volgende, dat de sneeuw koud is? Een moderedacteur heeft er 28 stuks uitgepikt, alsof we dat niet zelf konden bedenken, met een trui, een jas en een paar sokken erbij. Die 100 euro-grens is trouwens een keurig klein trucje: net onder het bedrag waarbij je nog even denkt dat je iets verstandigs doet.

Het onderzoeksgeheim is blijkbaar alleen heilig zolang je het zelf niet hoeft te bewaken. Het parket moet de regels handhaven en het kabinet van de minister zou ze respecteren, maar nu blijkt dat juist die twee het lek vormen. Wie controleert eigenlijk wie hier, als de controleurs zelf in verdenking staan? En hoeveel dossiers zijn er nog gelekt zonder dat iemand het merkte?

Twee jaar werk aan één appartement en het resultaat is een trawertijnen boog? Ik had op een rekening van de kosten gerekend, niet op een fotoshoot in de Elle.

Tot 80 procent korting, en de ontwerper heeft het toch al gekocht. Dat is de echte prijs van “smaak”.

Verrassend? Echt niet. Wauters op tv in Nederland, Clouseau die weer de hitlijsten bestormt, en iedereen doet alsof het een openbaring is. Het is hetzelfde liedje als vorig jaar, alleen met een nieuwe hoes. Wie dit nu nog als nieuws verkoopt, heeft zijn eigen agenda meer gevolgd dan de kijkcijfers.

Zeventig recepten voor koude dagen. Alsof die dagen plots verrassend zijn. Het vriest in januari, wie had dat gedacht. Wie dit als nieuws verkoopt, heeft zelden buiten gekeken. Fish pie, lasagne, sticky toffee pudding: het is de standaardlijst van elke winter sinds de jaren zestig, alleen nu met een kop erbij. Geen bewijs nodig, gewoon wat koud zweet op de ruit.

Een masterclass bij Kelly Wearstler en meteen een ‘gedurfd’ huis in de Yarra Ranges. Mijn vraag: wie betaalt dat visitekaartje? Want een portfolio van je eigen muren is makkelijk als de factuur ergens anders ligt. En hoe leef je tussen meubels die vooral op foto moeten knallen? Ik ruik de kredietafbetaling al.

Een huiszoeking bij het Europees Parlement. Baanbrekend. Alsof iedereen die ooit een eurofactuur van die partij zag niet al lang wist hoe dat liedje ging. En dan nu verontwaardigd roepen dat het een heksenjacht is — de klassieker. Wie de bezem leent, moet niet klagen dat er geveegd wordt. Nieuws zou zijn: niemand die iets achterhield.

Ik noem dit geen nieuws: 220 kilometer file tijdens de avondspits, dat wist toch iedereen om vier uur al?