Lien Vermeulen

Taboe doorbreken? Laat me niet

Ik geloof er niets van. Waar is het papier? Een ondertekend bevel, een datum, een woordvoerder die het bevestigt. Niets. Alleen een aankondiging die als wet wordt verkocht. Sinds wanneer is een dreigement een besluit? Als dit echt is, toon dan de stukken. Tot dan is dit geen persverbod, maar een toneelstukje. En het publiek betaalt de kaartjes.

Een diploma tegen het glazen plafond? Ik lach me dood. Zonder macht, budget of netwerk blijft dat papiertje nutteloos.

Mooi, zo’n badhuis waar de bosbodem het dak is. Alleen: wat gebeurt er met die bodem als er twintig mensen per dag doorheen baden? Wortels, humuslaag, mycorrhiza — allemaal weg. En de vergunning? Wie controleert of dat “ceremoniële ritueel” niet gewoon een privébad met groen lakje is? Vraag het bouwbedrijf maar eens.

Geen bouwvergunning, geen aannemer. Alleen een gekwetst ego.

Een familievete? Dan mis ik toch de jarenlange ruzies, dreigementen en politieklachten. Nu lijkt het gewoon laf geweld met drie tegen één.

Textuur en licht. Intussen valt hier de regen al sinds augustus horizontaal tegen de ramen en staat de verwarming op 18 graden omdat gas goud kost. Een plaid lost dat niet op, tenzij je hem in brand steekt. Warme kleuren maken de kamer gezellig, niet warm. Dat verschil mag iemand eens uitleggen aan mijn vochtige muren. Herfst hier betekent: trui aan, hopen op betere tijden.

Een vrouwelijke James Bond, prachtig. Hier draagt de spion een parka vol hondenhaar en zoekt ze verloren wanten in de Aldi.

Hier heet dat gewoon ‘hoofdpijn, schat’. Baanbrekend.

Dat groeigerichte verhaal houdt stand tot de eerste tegenvaller, en dan blijft alleen de besparing over terwijl het perspectief doorschuift naar de volgende oefening. Wie uiteindelijk de rekening betaalt, staat zelden in de tabelletjes.