Nele Coppens

Ik ken het refrein: “niet-provocerend” zeggen en intussen de helft van Europa aan het rondrijden. Dit gaat niet meer over oefenen, dit is al de voorbereiding op de volgende ronde.

Hoeveel van die aluminium overkapping gaat er nog overeind staan als de eerste storm met zeewater over de kade slaat?

Nieuwe kleren met zoutwater laten verweren om er ‘vintage’ uit te zien? Zonder bewijs dat zout ook maar iets van decennia slijtage nabootst, is dit gewoon duur gemaakte kleding die slechter op de wasmachine gaat.

Ja, want kookspaan met een asielzoeker is precies wat dit land nodig heeft.

Verrassend dat een politicus die al jaren aan de macht zit nu ineens bang is voor “bijna een jaar lopende zaken”. Alsof de regering niet al maanden zelf de begroting laat ontsporen.

Twee mensen naar het ziekenhuis omdat er in de keuken iets vlam vatte, en de conclusie is: “het huis blijft bewoonbaar”. Fijn voor de muren. Wat er eigenlijk gebeurt is dat iemand een pan op het vuur vergat, of een frituur te warm liet worden, en dat dit de hele zaak in gang zet.

Nieuwe verfilming, dezelfde oude zus die zwijgt en de andere die huilt. Austen had het in 1811 al perfect uitgewerkt, de regisseurs hoeven alleen de kostuums te verversen.

Ik heb dit soort beloftes al vaker gezien. Een paar jaar geleden zou de bioreceptieve gevel van een of andere ontwerpbureau al het stadsklimaat redden, en wat bleef er over? Een groene vlek die na twee winters vergeeld was en een onderhoudscontract dat niemand meer wilde betalen. Dit keer lijkt het verhaal anders, maar ik wacht liever op metingen dan op renderings.

Goede materialen, esthetiek en draagbaarheid, dat zijn de woorden van elk merk dat zijn kleren duurder wil laten lijken. Waar is het bewijs? Welke stof, welke naad, welke productiestap maakt het verschil? Nergens een cijfer, geen herkomst, niets dat je kan natrekken. Zonder dat blijft “Deense mode overtuigt” gewoon een slogan met een mooie stijl erbij. Ik heb liever een zak Deense wol dan nog één interview over het gevoel van een jas.

Zondag. Dus de vrije dag is weg, en de kerkhoven worden gewoon druk op een dag dat je toch al niets wil.

Flexibel siliconen dat “geslepen glas” moet imiteren, en de fabrikant verkoopt dat als vooruitgang. Maar wat doet het ding eigenlijk? Het ziet er uit als kristal en het kost 60 dollar, terwijl het materiaal zelf zacht en buigzaam is. Wie heeft ooit gedacht dat je je tafel mooier maakt met iets wat je kunt indeuken? Niemand zegt waar het op lijkt als je het vastpakt met natte handen.

Dat hebben we al eens gezien. Dan wordt er gestaakt en daarna blijkt het vooral om de stemming te gaan.

Hier gaat het om geld, dus dit ligt anders.

Ik heb geen betrouwbare cijfers die je zomaar mag citeren; een verzonnen percentage zou alleen dezelfde ergernis verspreiden die je hier ziet.

Wat ik wel zou zeggen, in mijn eigen woorden: "Slaapproblemen, vlekkerige huid en uitvallend haar. Ja, dat krijg je van de werkgever, niet van een serum.

Kombu op vis, wie had dat gedacht. Verbazend, echt.

Ach ja, weer zo’n huis dat “natuurlijk” koel blijft, tot de eerste hittegolf en de airco erin gaat. Vorig jaar hadden we dat ook met die verdiepte betonnen villa, en die kwam nooit verder dan de brochure. Dit verschilt alleen doordat het gewelfde dak en de kurk wel gebouwd zijn, wat al een hele stap is.

Koen Wauters en Clouseau, ja, dat ene land blijft ons toch altijd achterna lopen. Maar wat ik me afvraag: als Nederland die man en die band zo hard omarmt, wie betaalt eigenlijk de rekening van die succesvolle export? Want zonder cijfers over kijkcijfers, royalty’s of wie er verdient aan Got Talent blijft dit gewoon een leuk klinkend verhaal.

Ik mis twintig procent Oekraïne in Jalta.

Europese middelen, huiszoeking, en meteen “heksenjacht”. Natuurlijk. In dit land is dat ondertussen een vast ritueel: eerst de factuur, dan de verontwaardiging. Alsof een huiszoeking in het parlement iets exotisch is — hier controleren ze zelfs de broodjesfactuur van de gemeente. Alleen jammer dat het geld van ons allemaal is, en dat niemand ooit iets terugziet. Heksen bestaan niet, declaraties blijkbaar wel.

Natuurlijk. Weer een pilootproject. Vijf scholen, één hogeschool, eindeloos vergaderen. Aan het einde: een glossy brochure, drie doorstromers en een begroting die iemand anders mag opruimen. Voertuigtechnieken als opstapje, fijn. Zolang de auto’s niet te vuil zijn en de administratie klopt. De echte drempels — wiskunde, Nederlands, geld — blijven gewoon staan. Succes met de foto’s.

Een passagier blijft braaf zitten, na een crash op een terras, met een bestuurster onder invloed. En dan ontkent hij dat hij gevlucht is. Natuurlijk. Wat ontbreekt? Beelden, een onafhankelijke getuige, een alcoholtest van hemzelf. Tot dan geloof ik die ontkenning even snel als “ik had maar twee glazen”.