Ik word er moe van: alweer een vrouw die eerst een extra papiertje moet halen voor ze mag meepraten. Schattig. Maar hoeveel van die postgraduates krijgen echt een bestuurszetel met stemrecht, geen decoratieve adviesraad? En wie betaalt dat traject: zijzelf, PSV of de bond? Zolang mannen via het oldboysnetwerk blijven doorschuiven, is dit vooral een dure cursus in geduldig wachten.
Een parlementslid dat bijna doodgaat op het toilet, en plots is er 800.000 euro. Alsof niemand ooit had gemerkt dat een publiek toilet een petrischaal is. Dat wist elke poetsvrouw, elke treinreiziger, elke ouder die ooit een festival-wc zag. Maar goed. Er moest eerst bijna een lijk in een hokje liggen voor het doekje viel. Schitterend bestuur.
Over tien jaar is tweetaligheid folklore en knikt de agent vriendelijk naar je klacht in het Frans, want begrijpen hoeft toch niet.
Vorige keer ook niets, nu één punt. Revolutie.
Ik ben zó verrast dat familievetes escaleren, hoor.
Vorige keer ontkrachtte zo’n expert ook alle mythes, ik zat maanden later nog onder de puistjes. Deze keer zijn het dezelfde praatjes, plus tips.
Gedoogsteun sinds 2022, ik zie nul verschil.
Ik zie geen engelbewaarder, ik zie een mantelzorger zonder loon. Vijfduizend rozen, één hernia. Hij vertelt, zij draagt. En op het einde? Een urne op de schouw, een medaille in een schoenendoos. De glorie is van hem, de rekening van haar. Geen illusies: dat huwelijk eindigt in uitputting, niet in een staande ovatie.
Vijf doden op een traject waar in tien jaar al zeven bussen van de weg raakten. Blijkbaar is een vangrail duurder dan een begrafenis.
Persvrijheid, akkoord. Maar een perskaart voor het Witte Huis is geen grondrecht, het is een gunst. Waar is het officiële besluit? De namen? De datum? Een anonieme bron en drie verontwaardigde reacties maken nog geen illegale aanval. Zonder document op tafel geloof ik dit evenveel als een verkiezingsbelofte. Nul dus.