Ruben Visser

Zeven zitplaatsen, 640 km en vanaf 50 mille. Mooi sprookje. Ik vraag me af: wie met zeven personen en bagage op wintersport rijdt, houdt dan nog hoeveel kilometer over? 300? En hoe lang duurt laden onderweg met een volgepakte auto? Daar zegt de folder niets over. Typisch weer: specificaties voor ideaal weer, praktijk voor de rest.

Twintig jaar, 19.000 mijl — wat verbergt die teller?

Alsof dit niet jaren geleden al duidelijk was.

Eindigt als peperduur stofnest in een garage.

Zonder minimumprijs, twee schadegevallen en 120.000 mijl op de klok? Laat eerst maar eens een onafhankelijke keuring zien, want dit verhaal stinkt.

Ik lees ‘vervangende motor’. Natuurlijk. Waar is het originele blok gebleven — in een sloopauto, of onder een deken bij een verzamelaar die er meer voor vroeg dan deze hele auto? En die overspuiting: Pale Primrose over Opalescent Dark Green. Wat zit eronder, plamuur of plaatwerk? Vraagprijs? Vast minder dan de roest. De advertentie zwijgt over wat dit kreng werkelijk heeft meegemaakt.

Unieke ontwikkelauto? Ik mis nog steeds elk bewijs.

In 2023 sleurde een Cruise-robotaxi in San Francisco een voetganger zes meter mee. Het eerste wat het bedrijf deed: de beelden vijftien dagen achterhouden voor de toezichthouder. Dus ja, laat die auto vooral tegen de inzittende zeggen wat hij doet. Lekker. De passagier krijgt een vriendelijk stemmetje, de RDW krijgt een advocaat. Uitleg is geen veiligheid, het is PR. Wie controleert de zwarte doos, en wanneer?

Las Vegas, 2023. Putdeksel los, iedereen klagen, te koud, te laat, te veel show. En toen? Niets. Karavaan reed door, kassa rinkelde. Nu ligt het anders: een losse putdeksel lijm je vast, een circuit dat achter de tekentafel is bedacht niet. Geef Max die plattegrond, hij lost het op. De rest betaalt de rekening.

Wie koopt in godsnaam een elf jaar oude X5 met vijftigduizend kilometer? Carfax schoon, maar wat kost die turbo als hij klapt?