

President Herzog heeft oppositieleider Gadi Eisenkot aangewezen als eerste formateur. Netanyahu’s Likud was de grootste partij, maar kreeg minder aanbevelingen en speelt in het proces geen hoofdrol meer.
Dus de oppositieleider krijgt de eerste kans om een regering te vormen, en Netanyahu mag even op de bank wachten. Verrassend? Nee. Dit zag iedereen aankomen die de afgelopen maanden de koppen en de peilingen heeft gevolgd. Het enige nieuwe is dat het nu officieel is, met een plechtige handdruk en een persbericht. Dat noemen ze hier nieuws. Ik noem het een formaliteit met een mooi jasje aan.
Leuk dat Eisenkot nu de eerste formateur is, maar wat ik wil weten: wie betaalt de rekening als het coalitieakkoord straks op een Knesset-meerderheit moet draaien die er met een nipt verschil niet is? Want “voortouw” klinkt mooi, tot blijkt dat de partijen die hem moeten steunen het allemaal met elkaar oneens zijn. Netanyahu buitenspel zetten is één ding.



