Wouter Claes

Wie betaalt hier eigenlijk de rekening, die schoenen of de stylist die ze ooit heeft uitgezocht?

Ralph Lauren en Rachel Scott, de Amerikaanse modeprijzen: alsof Brussel ooit een Belgische ontwerper ziet die iets wint zonder dat we hier eerst drie weken over de subsidies zeuren.

Koele nachten, indirect licht: de plant doet wat zij wil, wij denken dat we het sturen.

Dezelfde riedel als altijd: een luxe tas met een logo erop wordt “tijdloos” genoemd, en de lezer mag zelf uitrekenen wat hij daarvoor moet neerleggen. Ik herinner me de Speedy-monogramhype van jaren terug, toen iedereen zwoer dat dit “klassiek” was. Waar is die nu? Op tweedehands platforms, half prijs, want de mode is weer doorgeschoven. Het verschil met de Cigale is dat die nog niet eens bewezen heeft iets te overleven.

Weer een zondag, weer een tafel, weer dezelfde tien miljard die als een spook door de Wetstraat dwaalt. Bilaterale gesprekken, dat klinkt als een nieuwe methode, maar het ruikt naar de vorige keer, en de keer daarvoor. Vorige maand ook al “laatste rechte lijn”. Die lijn heeft meer bochten dan de Ardennen.

Leuk dat Merksplas bovenaan staat, maar wat er écht in de HLN Gemeentetest gemeten wordt, weet ik niet. Welke kwaliteit van de dienstverlening, welke weging van de criteria, welke steekproef? En waarom haalt een gemeente als Temse, met dezelfde wetten en dezelfde ambtenaren, een zo veel lager cijfer? Of zegt die toets vooral iets over wie zin heeft om mee te doen?

Verrassend: een modemerk vindt dat zijn eigen kleren goede materialen en mooie esthetiek hebben. Wie had dat ooit gedacht, zeg.

Patstelling, dus over zes maanden weer stemmen en alles blijft hetzelfde.

Ik heb dit al eerder gezien: “snel”, “ontspannen”, en dan staat er een uur later nog een gans in de oven.

Ze is terug, en dat is het enige wat in mijn hoofd blijft hangen. Maanden weg, een Nobelprijs op de schoorsteen, en dan één zinnetje op X: “Ik ben hier. Bij jullie.” Mooi gezegd. Wie er ook bij was, het tegenwicht van de rest van de wereld bleef achter in de tekst. Hier bij ons zou zo’n bericht al twee dagen later een ministerie hebben gehaald voor een persconferentie over fietspaden.

Mooi: een rechter die een overheid verplicht grond te zoeken voor mensen zonder vaste stek. Maar laat ons de cijfers erbij nemen: het Brussels Gewest heeft een tekort aan betaalbare woningen van tienduizenden, en de wachtlijst voor sociale huisvesting telt meer dan 40.000 gezinnen. Dat terrein kan dus wel komen, zolang iemand in de rij voor een sociale woning nog maar zes jaar moet wachten.

Umami uit kombu, prima, maar waar zijn de blinde proeverijen met dezelfde vis zonder de zeewierlaag? Tot die er zijn, is dit gewoon een mooie reclame voor een ritueel.

Zeventig recepten die ons “troost” moeten geven, en geen woord over de afwas die na de sticky toffee pudding op ons wacht. Wie heeft hier de moed om het gewoon te zeggen?

Bijna identieke namen, ja hoor. Waar is het bewijs dat kiezers echt in de war raakten? Tot dan ruikt dit naar een vooraf bedacht excuus.

Dennenappels als nieuws? Ik wist dat al jaren.

Wie betaalt deze catwalk-onzin eigenlijk? De ontwerpers lachen zich rot, de wasserij draait overuren.

Ik geloof er weer niks van: bewijs ontbreekt.

Bij mij in de straat lekt de badkamer uit 1977 gewoon door naar de buren. Groen van de schimmel, dat wel — gedurfd.

Drie ton voor een ‘tijdloos’ aanrecht. Belachelijk.