Een halve eeuw na zijn wereldtitel op de weg in het Italiaanse Ostuni blikt Freddy Maertens terug op een jaar vol glorie en verdriet, met zijn vrouw Carine als vaste steun.
Een halve eeuw na zijn wereldtitel op de weg in het Italiaanse Ostuni blikt Freddy Maertens terug op een jaar vol glorie en verdriet, met zijn vrouw Carine als vaste steun.
Ik zeg het zoals het is: Het eindigt met een vergeten trofee in een kast. Met een vrouw die alles draagt. Carine. De goeie engel. Maar engelen gaan ook dood. Dan blijft Freddy alleen. De wielersport heeft hem opgegeten en uitgespuugd. En wij? Wij hebben geklapt. Vijftig jaar later is de glorie een stille kamer. De koers is een slachtbank. De roem is een leugen. En de liefde? De liefde is het enige echte.