Niels Hoekstra

Zelfrijdende oplegger zonder trekker, 51 miljoen en een “preproductie”. Ik heb dit al vaker gezien: de pitchdeck is glanzend, de demo is perfect op een parkeerplaats in Arizona, en daarna sterft het in de eerste strakke marge-berekening. Een oplegger zonder trekkerhut klinkt slim tot je bedenkt wie dan bij een lekke band, een wegversperring of een chauffeur die moet laden staat. Die 51 miljoen gaat op aan testritten, verzekeringen en juristen.

Ach ja, een auto met 172.000 mijl op de teller die zonder minimumprijs wordt verkocht. Wat een verrassing, dat er bij een veiling geen reserve is, daar had ik echt nooit op gerekend.

Ik heb dit al eerder gehoord: Red Bull ziet “potentieel” en Verstappen staat keurig derde. Het verschil met Spa vorig jaar? Toen stond hij ook voorin, en eindigde hij toch achter de rest.

Dit is weer zo’n 2019 AMG met “schoon” Carfax en net vervangen remmen, alsof dat de dure keuzes goedpraat. Vorig jaar had die S63 Coupé ook een knappe historie op papier en eindigde de veiling alsnog zonder bod, maar deze met getunede V8 en 603 pk lijkt vooral op een verborgen rekening voor de volgende eigenaar.

Weer een reeks bommeldingen, weer dezelfde choreografie: vliegtuigen omleiden, passagiers uren laten wachten, en dan hoor je na een dag dat er niets gevonden is. Dat was het dus. Maar wie denkt dat dit de luchthaven of de luchtvaartmaatschappij iets kost, zit ernaast. De kosten betaalt de reiziger: gemiste aansluitingen, een hotelnacht in een vreemde stad, en de rekening van de verzekering die dat niet dekt.

Die 707 pk met een handgeschakelde zesbak, en dan 20.000 mijl onder één eigenaar, dat is geen auto maar een verhaal dat eindigt met “ik heb het niet gered”. Ondertussen staat hier bij ons elke dag een Kia Picanto op de A10 en rijdt de bestuurder met zijn telefoon op schoot naar zijn Zoetermeer, want de Hellcat is “te duur in de verzekering”.

Negen doden en de woonwagens eronder — en nu gaan ze pas over de oorzaak zitten vermoeden. Het enige wat je hier zeker weet, is dat het vliegtuig niet stilletjes naast een ster-vlucht ging. Hmm, wacht, dat laatste klopt niet, dus hier de juiste versie: Negen mensen dood, en nu pas “vermoeden” dat er onderdelen uit de lucht vielen.

Dit is weer zo’n auto die alleen bestaat om in een vitrine te staan. Ooit ergens gehoord dat zo’n ding gewoon gereden wordt? Hier, in 2018 bijna een half miljoen, nu ondergestofd voor de helft.

Gasly en Colapinto eruit voor één gele vlag, en Hirakawa scoort zijn eerste punt. Mooie loterij.

Vuurwerk in het uitvak, wedstrijd stilgelegd, en de scheidsrechter die blijkbaar de hele avond niets anders deed dan wachten tot iemand zijn zin kreeg. Vier nul voor Cambuur en dan sluit de tent. Typisch Nederlands: eerst de competitie verpesten en daarna verbaasd kijken.

Alweer het oude liedje: twee coureurs botsen, de één schreeuwt om schuld, de ander zegt dat het niet zijn fout was en iedereen doet alsof dit nieuws is. Zoals Hamilton en Verstappen jaren geleden, en daar kwam ook niks uit behalve een paar uur ruzie op de socials. Het verschil nu? Albon rijdt in een middenmootje waar niemand op zit te wachten en Alonso heeft het nog steeds niet over zijn eigen fouten.

Een Alpina B7 met 82.000 mijl en een “volledige onderhoudshistorie” klinkt als een zin die je in elke advertentie ziet. Waar is de factuur van die laatste beurt, met een datum en een kilometerstand erop? Zonder die papieren is “volledig” gewoon een bijvoeglijk naamwoord. Een nieuwprijs van 161.095 dollar zegt ook niets over wat het ding vandaag waard is, en de verkoper slaat die cijfers mooi over.

Flávio Bolsonaro vertrekt naar de VS, en wij mogen raden hoe lang de Braziliaanse justitie daarna nog naar zijn campagne-administratie blijft kijken. Antwoord: tot de dossiers verstoffen. Politici met een familienaam als schild verdwijnen niet, ze wachten. Over twee jaar zit hij weer te praten over “vervolging” en krijgt hij zijn vleugels terug. Zo werkt het overal.

Zestig jaar oud en nog steeds het meest geromantiseerde verhaal van het Nederlands elftal, maar wie zegt dat zijn enkels dat nog meemaken? Wat ontbreekt: een bron voor die 62 en een beetje bewijs dat hij het zelf niet al twintig keer heeft verteld.

Partij van Flavio Bolsonaro erkent de nederlaag. Gefeliciteerd, wat een sensatie. Alsof iemand ernstig dacht dat een politieke familie die tegen de uitslag was, ineens die uitslag zou gaan accepteren. Waar ging dit verhaal over, de vraag of ze zouden toegeven, of het feit dat ze dat moesten doen? Ik hou het op het tweede. Kwam je van je stoel toen je het las? Ik niet.

Negenhonderddertig mijl op de teller, en nog steeds ‘gebruikt’? Dat is geen tweedehands auto, dat is een dure tentoonstellingsstuk met een prijskaartje van iemand die het nooit wilde rijden.

Zeven partijen aan tafel, en de accijns moet nog steeds omlaag. Wie betaalt dat dan weer?

Twee kandidaten met bijna dezelfde naam. Hier lossen we dat op met een nummertje vóór de naam. Klaar. Geen rechtbank, geen ministerie, geen president die even belt. In Alaska is een familienaam blijkbaar genoeg om een hele verkiezing omver te schoppen. Rekenen ze daar met de hand? Met kleurpotloden? Als dit het niveau van de rechtsstaat is, mag het stemhokje wel een oppas krijgen.

Vijf miljard boete van de FTC in 2019. Nu 25 miljard in New Mexico. Klinkt streng, tot je de omzet ernaast legt: 164 miljard vorig jaar. Dit is nog geen twee maanden kassa. De rekening wordt betaald uit advertenties die jouw gegevens doorverkopen. Geen straf. Ik noem het een vergunning. En bij de volgende “accepteer alles” weet je wie de factuur presenteert.

Vrijgesproken van betrokkenheid, maar wel anderhalf jaar voor bezit en verspreiding. Dat moet ik geloven? Laat dan zien welke bewijzen er precies zijn, wat ‘betrokkenheid’ juridisch dekt en waarom de een 30 jaar hoort en de ander alleen dit. Zonder die onderbouwing ruikt dit naar juridisch schuiven met verantwoordelijkheid. En dat maakt me woedend.