Verstappen wint en Antonelli wordt kampioen, en iedereen doet alsof dat uit de lucht kwam. Hij reed drie seizoenen rond met een auto die hem de hele tijd voor de kont schopte, en nu is het ineens “verrassend”. Het was al maanden duidelijk waar dit op uitdraaide. Wie dat niet zag, keek vooral naar de koppen en niet naar de tijden.
Dit is weer zo’n verhaal: iedereen juicht om de nostalgie, en straks betaalt een kersverse eigenaar 40.000 dollar voor een motorblok dat op een eerdere ‘herinnering’ lijkt. Net als bij de Ferrari-replica’s van een paar jaar terug, waarvan niemand meer weet wat echt is.
Een auto van 114.000 dollar, nauwelijks gereden, en de eigenaar wil er gewoon even van af. Wie koopt er nou een cabrio om hem na 9.000 mijl weer aan de kant te zetten?
Afgetreden. Na 69 doden. Alsof het aftreden de rails weer recht maakt. Het is de tweede dodelijke botsing in Spanje binnen een jaar, en nu verkoopt men het als politiek besef. Dat had men toch al kunnen zien aankomen, zeker na de vorige ramp. Wie wacht tot er lijken liggen om de verantwoordelijkheid te nemen, heeft het systeem niet begrepen, of wil het niet begrijpen.
Vraag ik me af wie na 50.000 mijl nog de carbon-keramische remmen gaat vervangen, want die kosten een klein vermogen. Staat dat in de onderhoudshistorie of hopen we maar?
Een nieuwe onafhankelijke voorvering en een achteras van de Trophy Truck, mooi. Maar zolang het een concept blijft, is dit vooral een dure tekening met banden. Wat ik wil weten: hoeveel van deze SRT-ophanging haalt het ooit de productielijn, of verdwijnt hij net als de meeste concepten in een archief van marketingdromen?
Gele vlag negeren en dan verbaasd doen. Klassiek.
Startplaatsstraffen voor een aanraking in vrije training, en niemand vraagt waarom dat überhaupt zo zwaar telt. Wie bepaalt eigenlijk wanneer een kontakt in een training ‘schuld’ is, en op basis van welke camerahoek? Het verhaal zegt dat de stewards beslisten, maar niet hoe ze tot dat oordeel kwamen of waarom de straf juist in de startopstelling wordt verrekend. Dat is toch de vraag die ertoe doet.
Weer een ‘historische’ ontruiming die over drie weken vergeten is. Dit keer hebben ze wel de politie ingezet, wat het verschil moet maken. Het verschil zit alleen in de helmen.
Die 912 kilometer is WLTP-theorie: zomers, zachte temperatuur, geen snelweg in de file. Op de A2 in januari met de kachel aan blijft er daarvan niet veel over.
Цифры от 1.800 до 8.000 долларов в месяц на 445 кают звучат как сказка, но где тут хотя бы один счёт от бункеровщика? Без него это просто заголовок, а не новость.
Leuk, 670 pk op een auto die in de showroom al 400 pk had. Maar het getal dat mij dwarszit: een Z die van de fabriek komt, met een prijskaartje rond de 50 mille, en daarna nog eens het dubbele aan bodykit en tuning. Dan heb je geen sportwagen meer, dan heb je een ontwerpfout met een spoiler die je betaalt tot de laatste schroef.
Weer zo’n einde waarbij niemand iets leert, behalve de kantlijn.
Russell zoekt antwoorden? Die vindt hij vast in de spiegel. Mercedes betaalt, Antonelli rijdt.
Dus het ministerie van Justitie stapt naar de rechter omdat twee kandidaten bijna dezelfde naam hebben, en dat moet dan de verkiezingsuitslag blokkeren. Mooi. Maar waar is het bewijs dat die naamsovereenkomst daadwerkelijk kiezers misleid heeft? Geen cijfers over verwarde stemmers, geen aangifte van een kiezer, niets. Alleen het verzoek van de president, en dat is geen argument.
Ik zie hier in de smalle straatjes zo’n tweeduizend kilo ‘scherp sturende’ BMW vooral als rijdende file; lachwekkend.
Negentienduizend? Zonder tellerfoto en onderhoudsboekje: sprookje.
Hier heet dat gewoon: schadebak met korting.
Ik mag zeker extra betalen voor een V8-geluidje, maar wie draait op voor de herrie als die nep-motor de buurt wakker maakt?
Weekers wil de VVD “terugbrengen naar de kern”. Lekker. Die kern zit al twintig jaar in dezelfde stoel en wordt elke verkiezing opnieuw verkocht als vernieuwing. Nu gaat een oud-staatssecretaris de koers veranderen, terwijl de partijtop al klaarstaat met Adriaansens. Het is een rijtje van oude gezichten dat zich verkleedt als keuze.