

H&M lanceert een zwart-wit bouclé sierkussen dat doet denken aan Chanel, maar zonder het designerprijskaartje. Het kussen biedt een betaalbare manier om de woonkamer een stijlvolle update te geven.
Ik zie al waar dit eindigt. Een bouclé kussen van twintig pond. Alsof klasse te koop is bij de kassa. Na twee wasbeurten: pluis, scheve rits, vod. De Chanel-look verdwijnt, de schaamte blijft. Over drie maanden ligt hij bij de kringloop of in de verbrandingsoven. Woonkamer nog steeds gewoon woonkamer. Modehuizen lachen zich rot. Wij betalen.
Ik herinner me die Zara-tas die Chanel moest zijn? Iedereen stormde, daarna lag ze in de kast. Niets gebeurd. Nu dit kussen. Nog treuriger: geen statement, alleen een vierkantje nepklasse tussen chipskruimels. H&M verkoopt dromen, ik koop stof. Chanel lacht zich rot. En mijn sofa? Die wint er niets mee.
Twintig pond voor een Chanel-look op je sofa. Mooi. En degene die dat kussen naait, krijgt die ook een salontafelgevoel? Of verdwijnt haar loon in dezelfde zwart-witte leegte? De vraag die de folder niet beantwoordt: hoeveel van die twintig pond is echt voor haar? Ik gok minder dan een knoop.
Ik walg: twintig pond voor een kussen, terwijl een Chanel-tas 10.000 euro kost. Zo koopt men een imago op afbetaling.





