

Een Nederlandse touringcar is in het Zwitserse Engadin gekanteld. Vijf inzittenden kwamen om het leven, veertig anderen raakten gewond. Experts onderzoeken nog waarom de bus op de bergweg van de weg raakte.
Vorig jaar raakte ook een touringcar van de weg, allemaal levend. Nu vijf doden. Blijkbaar is geluk niet reproduceerbaar.
Vijf doden op een traject waar in tien jaar al zeven bussen van de weg raakten. Blijkbaar is een vangrail duurder dan een begrafenis.
Ik herinner me die touringcar die jaren geleden scheef hing boven een ravijn. Iedereen ongedeerd, veel gegil, daarna koffie. Nu vijf doden, veertig gewonden. Het verschil? Vijf lijken en veertig ziekenhuishedden. Blijkbaar is geluk ons enige veiligheidsprotocol. We blijven bergpassen als pretparken behandelen. Tot de berg wint.
Vijf doden, veertig gewonden. En de vraag die niemand stelt: wie controleerde de chauffeur? Hoeveel uur had hij gereden? Waarom staat er op die bergweg geen vangrail, terwijl er jaarlijks duizenden touringcars langs denderen? Nee hoor, we wachten op ‘deskundigen’. Die komen straks met een rapport, en volgende zomer rijdt zo’n bus weer. Alleen de verzekeraar is dan tevreden.





