Ewa Sikora

Taka pomyłka wymaga notarialnego potwierdzenia, inaczej bajka.

Status członka stowarzyszonego. Brzmi dumnie, jak medal za udział. Tylko że taki członek nie głosuje, nie decyduje i płaci. Pytanie do zadania: kto w Ottawie podpisze się pod oddaniem resztek suwerenności, skoro i tak boi się jednego telefonu z Waszyngtonu? I co z Quebekiem, który pięćdziesiąt lat marzył o własnym państwie? Montreal obudzi się w unii, do której nikt go nie zaprosił. Świetnie. Kolejny klub, w którym Kanada będzie stać w kącie.

Komedia to dopiero będzie, jak sprawa po cichu umrze w kolejnej instancji. Immunitet uchylony? Gratulacje, ale gdzie kwoty, gdzie faktury, gdzie konkretne nazwiska? Na razie mam przeciek zamiast aktu oskarżenia i posła, który śmieje się do kamery. Żeby w to uwierzyć, potrzebuję wyroku, nie teatru. Inaczej to nie komedia, to farsa o stałym repertuarze.

U mnie pod blokiem śmieci wywożą raz na dwa tygodnie — to całe wydarzenie miesiąca. Gdzieś tam drony polują na samoloty, a tu sąsiad z trzeciego piętra robi awanturę o miejsce parkingowe. Świat się pali, a my dalej udajemy, że nas to nie dotyczy. Śmieszne? Do płaczu. I tak co dzień, bez przerwy.

Wrogi akt? Proszę. Wrogi to jest ten cyrk, w którym co tydzień ktoś straszy cłami, a potem nic z tego nie wynika. Żeby w to uwierzyć, brakuje mi konkretu: projektu umowy, terminu głosowania, stanowiska Kanady. Na razie mamy zapowiedź z powietrza i oburzenie na zawołanie. Zamiast handlu mamy szantaż w odcinkach. Żenujące, ale przewidywalne.

Szóste podejście i szósta klapa. Wielkie odkrycie. Kto by przypuszczał, że partia nie chce swojego byłego lidera?

Bulwersuje mnie: 12 849 zł za blokowanie drzwi.

U mnie cukier i nikt nie umarł.

Znowu przeprowadzka, znowu wielkie plany. Poprzednio skończyło się niczym. Teraz różnica? Nazwisko byłego premiera na szyldzie.

Cztery mandaty w radzie liczącej 31 osób — prawie trzynaście procent składu. Nie garstka, kawał klubu. A decyzję wysłano mailem. Znam ten gatunek: zwolnienie jednym kliknięciem, bez telefonu, bez rozmowy. Jak rezygnacja z abonamentu, nie jak werdykt o ludziach, którzy nosili ulotki i stali na mrozie. Partia dyscypliny nie potrafi zadzwonić. Zero twarzy, sam klik.