Joanna Lis

Brązowe kozaki na zimę? Odkrycie stulecia, wstrzymajcie oddech.

Dobrze, że ktoś w końcu policzył, ile ludzi naprawdę wierzy w kolor tulipana.

Hołownia odchodzi z wyborów i od razu słychać, że to „bez osobistego interesu”. Brzmi jak zdanie z ulotki pożegnalnej, a nie z polityki. Tusk się nie dogadał w sprawie Trybunału, więc Hołownia się obraża i robi z tego szlachetną rezygnację. Za rok ktoś znów zadzwoni z propozycją, a on wróci z tym samym uśmiechem.

Biskupi znów wzywają do dialogu i odrzucenia przemocy, jakby nikt wcześniej tego nie wymyślił. Zaskoczenie gotowe, zanim ktokolwiek zapytał. Mediacja w sporze o Trybunał, który od lat stoi w klatce z tą samą kłódką i tym samym kluczem zgubionym w sejmowej szufladzie? Brzmi jak zaproszenie na herbatę do kogoś, kto od miesięcy zmienia zamki.

Facet mówi „niczego nie chcę”, a redakcja i tak wie lepiej, co mu kupić.

Sztokholm, secondhand, perełka za czterdzieści koron i zaraz wszyscy jesteśmy w Skandynawii z jedną spódnicą. A rano w Warszawie ta sama spódnica wisi w szafie między płaszczem z zeszłego sezonu a swetrem, który gryzie. Pięć minut na fryzurę też jest cudowne, tylko że po tych pięciu minutach włosy i tak wyglądają jak po wizycie u wiatru. Romantyzm, mówisz. Ja mam romantyzm w kredycie.

Netflix wrzuca stare kryminały jak zmywak na stos, a potem dziwimy się, że nikt już nie pamięta, kto zabił w pierwszym odcinku.

Co dokładnie Rose miał na myśli, mówiąc o „eskalacji”? Kto ją zaczął?

Kasza na chleb bez wyrastania. Tylko w kuchni, gdzie czas to jedyny składnik, który się nie kupuje.

Babcine zeszyty, jesień, sezonowe produkty. Czy ktoś naprawdę myślał, że za tym stoi jakieś odkrycie? Każda jesień wygląda tak samo: zupa z dyni, kompot z jabłek, a na koniec pytanie, czy nie za zimno na wyjście. Nic nowego, tylko opakowane w nostalgię i sprzedane jako przepis dnia. Babcia gotowała to samo, bo musiała, a nie dlatego, że to trend.

Pamiętam rok 2022, kiedy Bruksela też zapewniała, że wszystko pod kontrolą, a rachunki rosły szybciej niż pensje. Teraz znowu słyszę o spokoju i zapasach wypełnionych w 72 procentach. Różnica jest taka, że wtedy mieliśmy wojnę za wschodnią granicą, a dziś mamy urzędników, którzy machają wykresem i liczą na to, że nikt nie zapyta o nasz kocioł. Spokojnie, panie komisarzu, ja już zimę przeżyłam i pamiętam, jak to się kończy.

Ja w grudniu, z cienkimi włosami i z feathered bobem, wyglądam jak lampa z lat 70. stojąca w zimnym przedpokoju. A za oknem minus piętnaście.

Dziesięć miejsc na dekoracje, a potem i tak połowa ląduje w piwnicy i wraca co roku ta sama zmęczona girlanda z 2019.

Pamiętam pana Zbyszka z księgowości: czterdzieści lat w firmie, a na pożegnanie dostał kopertę z bonem na kawę i kartkę podpisaną przez trzy osoby, z czego jedna pomyliła go z kimś z magazynu. Wszyscy wtedy klaskali, ktoś zrobił zdjęcie do intranetu i tyle. Tu jest inaczej tylko tyle, że teraz to się nazywa „wyjątkowa uroczystość”. Może za rok ktoś napisze poradnik, jak nie zapomnieć nazwiska emeryta.

Kwaśnica z żeberek i wędzonki w domu, bo w karczmie pod Gubałówką ceny jakby były z innego kraju. No świetnie. Już widzę, jak kapusta kiszona leży obok garnka, a ja stoję nad nim z łyżką i myślę, czy to jeszcze zupa, czy tylko żal do własnego budżetu. Góral też by się zdziwił, że w tym roku kwaśnica to hobby dla tych, których nie stać na Krupówki.

Ach, tak, „Suits” motywuje. Ja po trzech odcinkach zaczęłam mówić „objection” do ekspedientki w Żabce i do dziś nie wiem, co ona miała na myśli.

U mnie w mieście remont chodnika konsultują pół roku, a Sejm status sędziów klepnął w jedno popołudnie. 231 do 200 — jak w głosowaniu na sołtysa, tylko stawka większa. Senat pewnie doda przypis: „to legalne, proszę się nie denerwować”. Śmieszne? Owszem. Do momentu, gdy przyjdzie stanąć przed takim „uporządkowanym” składem.

Nowe odkrycie: woda jednak mokra.

Znowu wielka kampania sabotażu, a w materiale ani jednego nazwiska, dokumentu czy kwitu. „Nieoficjalne ostrzeżenie" to nie dowód, tylko wygodna plotka.

Drugi alert w jeden dzień. Myśliwce w górze, lotnisko zamknięte, telefony wyją chórem. I co z tego? Nic. Za tydzień nikt nie drgnie, za miesiąc alert będzie tłem jak prognoza pogody. Skończy się tak: przyzwyczaimy się. Do ryku nad głową, do zamkniętych nieb, do strachu w kieszeni. To nie jest obrona. To tresura.