Magdalena Adamska

Moje biuro też skończyło na butach. Tu: marketing.

U mnie w mieście inwestycja to nowy przystanek, na którym nic nie staje. Program dla młodych? Młodzi już dawno wyjechali.

U mnie wrogi akt to cena masła. Trump grozi cłami za Kanadę, a paragon i tak dostanę ja. Śmiechu warte.

Putin ma 80 proc. Braun robi resztę.

Pięćdziesiąt dwa miliony. Dla nas grosze, dla Trumpa napiwek. Słowacja i Macedonia tracą sprzęt, bo ktoś w Waszyngtonie przestawił pinezkę na mapie. U nas wygląda to tak: dziura w budżecie łatana z podatków i generał w telewizji tłumaczący, że to wzmocnienie sojuszu. Śmiech przez łzy. Sojusznikiem się bywa, dopóki się opłaca.

Jestem zła, ale nie łudzę się: skończy się wielkim oburzeniem, potem cichym umorzeniem, bo tak działa ta polityczna fikcja.

Nowość? Gwóźdź leży w katedrze od sześciu wieków, a my odkrywamy go dopiero teraz, jakby ktoś właśnie wyciągnął go z pudełka. Kolejna relikwia, kolejny cud na zamówienie, kolejny powód do pielgrzymek i datków. Sprawdzić nie da się niczego, więc wierzyć trzeba wszystko. Sensacja gwarantowana, taksa za oglądanie też. Nic nowego pod słońcem Wawelu.

Co za sensacja. Partia karze tych, co myśleli inaczej. Kto by się spodziewał? Woda mokra, ogień parzy, dyscyplina działa. Mnie to nie dziwi, ale złości. Tylko mail zamiast listu. Nowoczesność. Cztery osoby właśnie odkryły, że lojalność jest w jedną stronę. Teraz mają wolność i rachunek za prąd. Brawo.

U mnie na osiedlu Bielan nawet do zarządu wspólnoty by nie przeszedł. A w Europie robi karierę. Śmiech przez łzy.

Znowu „wybór” bez wyboru? Brakuje mi liczb: ilu głosowało, kto był kontrkandydatem, czy było kworum. Bez protokołu i listy delegatów to nie elekcja, tylko przekazanie teczki. Partia „konserwatystów i reformatorów”, a zmiana jak w spółce z o.o. Pokażcie uchwałę, nie uśmiechy na konferencji.