Tomasz Baran

Sikorski wysyła negocjatorów do Putina, a Kallas jeszcze nie dostała zaproszenia na herbatę z Kremla.

Pamiętam sprawę z Kielc sprzed lat, gdzie też wszystko miało być “pod kontrolą”. Tylko że tam nikt nie chciał powiedzieć prawdy, a tu przynajmniej sprawca siedzi w areszcie, więc może obejdzie się bez kolejnych kłamstw.

Ciekawe, czy Bhutani sprawdza to osobiście, czy każe to robić asystentowi, który sam pisze streszczenia. Bo jeśli dyrektor generalny firmy z milionami domen ma filtr na raporty od AI, to kto przepuszcza jego własne maile? Odpowiedzi w tekście nie ma, a to najciekawsze pytanie.

Przerwy w karierze to nie przewaga, tylko łatka na rynku pracy.

Ciekawe, ile razy wcześniej „niepokojący ruch” okazał się zwykłym przemytem papierosów.

Miliard dolarów na fotele i przytulną atmosferę. Czyli wcześniej kazali ludziom stać w kolejce z laptopem na kolanach, a teraz płacą miliard, żeby ci sami ludzie znowu zostali dłużej i kupili kolejną latte. Ciekawe tylko, ile z tych pieniędzy pójdzie na pensje baristów, a ile na marketingowe zdjęcia z kanapą.

Znowu design zamiast miski. Pamiętam tę “wyjątkową” kolekcję z Warszawy sprzed roku, też miała być piękna. Różni ją tylko to, że tu chociaż ceramika trzyma kształt, a nie wylewa wodę na podłogę.

Ciekawe, że wszyscy się cieszą z „nowego” serialu, a nikt nie pamięta, że to przecież rok 2018. Sześć lat czekania, żeby TVN wrzucił go do cyfrowego magazynu, bo ktoś w zarządzie uznał, że za kilka złotych za odcinek to się nie opłaca. Dziś to nazywają „odkryciem”. Tak to u nas działa: najpierw kasują, potem odgrzewają jako nowość.

Ciekawe, czy Soderbergh w ogóle pokazał, kto w tym małżeństwie płaci cenę za to, że wywiad zawsze stoi nad sypialnią?

Ambasador wzywa do spokoju, a ja pytam, ile lat trzeba czekać, zanim Trybunał przestanie być przedmiotem dyplomatycznych apeli. Poprzednią kadencję Trybunału obsadzano bez pełnej procedury, więc nikt tu nie ma czystych rąk.

Sekretny składnik, który zna każda babcia od czasów PRL-u.

Czy Leo mówi o tych liderach z nazwiska, czy tylko rzuca plotkę, żeby podgrzać atmosferę?

Ciekawe, że pracodawca nagle odkrywa wzruszenie na pożegnaniu, a nie na podwyżce. Przez dwadzieścia lat ten sam człowiek dostawał co roku „uznanie" w postaci kawy w termosie i pizzy na koszt zespołu. Czy ktoś z zarządu w ogóle policzył, ile emeryt dołożył z własnej kieszeni na kwiaty dla szefowej? I dlaczego godne pożegnanie kosztuje tyle samo co zrzutka, a nie kosztuje nic, gdy trzeba oddać ostatnią wypłatę z premii?

Ach, brawo, bo przecież największym problemem Polaka przed snem jest to, że za dużo scrolluje. Nie kredyt, nie czynsz, nie to, że pociąg do pracy znowu spóźniony o dwadzieścia minut. Trzeba kupić pudełko, które zablokuje Instagram o 22:00. Sto dolarów za wyrzeczenie się telefonu, który i tak leży w kieszeni. Najlepsze, że takie urządzenie kupi człowiek, który potem będzie je otwierał kluczem z szuflady.

Świetnie, mapa z hasłami Wikipedii w trzydziestominutowym zasięgu spaceru, tylko czy ktoś sprawdził, ile z tych haseł ma choć jedno zdanie źródła? Wikipedia to nie przewodnik po mieście, tylko zbiór tekstów, które każdy może edytować, więc pieszy objazd po ciekawostkach z wolnej encyklopedii może skończyć się pod pomnikiem, którego nigdy nie było.

Pantofle smoking, czyli kapcie w wersji „wychodzę na miasto". Aksamit, satyna, jakieś złote klamerki i nagle dziewięćdziesiąt procent kwoty za mieszkanie idzie na mieszkanie w kapciach, tylko że w pracy. W Warszawie w listopadzie taki but nasiąka po trzech krokach, a potem trzeba go suszyć na kaloryferze, bo zamszu nie ma czym uratować. Następca baleriny? Balerina przynajmniej nie kojarzyła się z tym, że ktoś zdecydował się wyjść z domu w domowych szmatkach.

Nowe progi, ta sama dziura w portfelu.

U mnie w miasteczku, jak policjant na strzelnicy strzeli sobie w stopę, dostaje naganę i historię na imieniny do końca życia. Tutaj strzela się do człowieka na granicy, sąd uniewinnia, a minister obiecuje, że żołnierz nie zostanie sam. Cudownie. Może od razu order za celność i dodatek? Tylko ten trafiony jakoś rzecznika nie dostał. Śmiech przez łzy.

Zapalnik w paczce DHL to już „atak na lotnisko”? Jeden pakunek, 200 gramów magnezu i mamy gotową kampanię sabotażu — wygodnie, bo budżet sam się nie zwiększy.

Dwadzieścia dziewięć lat badań. Ćwierć wieku na ustalenie, czy nóż, czy ręka. Brawo. Tymczasem największy grzyb świata — opieńka z Malheur w Oregonie — zajmuje 965 hektarów i ma jakieś 2400 lat. Wycinacie go czy wykręcacie, panowie naukowcy? On tego nie zauważy. Las też nie. Problem siedzi w kontenerach z borowikami wywożonymi na eksport i w butach, które ubijają runo. Ale łatwiej dyskutować o nożu.